Аюб 21 bob
1 Аюб шундай деб жавоб берди:
2 “Сўзларимга яхшилаб қулоқ солинг, Мана шу сизларнинг менга берган тасаллингиз бўлади.
3 Сабр қилинг, мен ҳам гапирай, Гапириб бўлганимдан кейин, мазах қилаверинг.
4 Мен инсонларга эмас, Худога арз қиляпман–ку. Шунинг учун сабрим чидамаяпти–да.
5 Мана, ҳолимга қаранг, довдираб қоласиз, Дамингиз ичингизга тушиб, ҳанг–манг бўласиз.
6 Бошимга тушган кулфатлар ҳақида ўйласам, ваҳимага тушаман, Танамни қалтироқ босади.
7 Нима учун фосиқларнинг умрлари узилмай, давом этаверади? Нега улар кекса ёшга етадилар? Нега нуфузи ошиб бораверади?
8 Фарзандлари ўсиб, ўз ўрнини топганини кўради, Невараларини ҳам кўришга муяссар бўлади.
9 Уйлари хавф–хатарсиз бўлади, Худонинг таёғи уларнинг бошига тушмайди.
10 Буқалари ҳеч бир қийинчиликсиз кўпаяверади, Сигирлари болалайди, ҳеч қачон боласи тушиб қолмайди.
11 Фосиқларнинг болалари қўзиларга ўхшаб сакрайдилар, Фарзандлари ўйнаб–кулиб юраверадилар.
12 Доира ва лира садосига қўшиқ куйлайдилар, Най садосига ўйин–кулги қиладилар.
13 Умрлари фаровонликда ўтади, Ўликлар диёрига тинчгина кетадилар.
14 Худога шундай дейдилар: «Бизни тинч қўй! Сенинг йўлларингни билишни хоҳламаймиз.
15 Қодир Худо ким бўлибдики, Унга хизмат қилсак, Унга илтижо қилсак, бизга нима фойда тегарди?!»
16 Аммо фосиқларнинг фаровонлиги ўз қўлининг иши эмас–ку! Фосиқларнинг ўй–хаёлларидан мен жирканаман.
17 Фосиқларнинг чироғи бирон марта бўлса ҳам ўчдими? Бошига тез–тез кулфат тушиб турибдими? Худо Ўз ғазабида уларга қийноқ беряптими?
18 Қачон улар шамолда тўзиган хашакдай, Бўрон учириб кетган сомондай бўладилар?
19 Сен: «Худо инсонларнинг гуноҳлари учун Уларнинг фарзандларини жазолайди», дейсан. Мен эса гуноҳкорларнинг ўзи жазолансин, дейман. Мана шу уларга сабоқ бўлади.
20 Гуноҳкорлар ўз кўзлари билан ҳалокатларини кўрсинлар. Ўзлари Қодир Худонинг ғазаби шаробини ичсинлар.
21 Зотан, улар ўлганларидан кейин Оиласига нима бўлишини ўйламайдилар ҳам!
22 Ким Худога сабоқ бера олади, Ахир, У ҳатто самовий зотларни ҳукм қилади–ку!
23 Мана, бир одам тўлиқ фаровонликда, Тинч ва хотиржам оламдан кўз юмади.
24 Унинг бели бақувват, Суяклари иликка тўла.
25 Иккинчи одам эса руҳи тушкун ҳолда, Ҳеч қачон яхшилик кўрмай ўлиб кетади.
26 Иккови ҳам тупроқда бирдай ётади, Уларни қуртлар босиб кетади.
27 Эҳ, дўстларим, ниятларингизни биламан, Мақсадларингиз ҳам менга аён.
28 Сизлар: «Қани золим амалдорнинг уйи? Фосиқларнинг чодири қаерда?» деб сўрайсизлар.
29 Кўп жойларга бориб келганлардан сўранглар. Улар айтганларини инкор қила олмайсиз!
30 Кулфат кунида фосиқлар нажот топишларини, Худонинг ғазаб кунида қутқарилишларини улар айтадилар–ку!
31 Фосиқларнинг қилмишларини ким уларнинг юзига солади? Қилмишлари учун ким уларни жазолайди?
32 Жасадлари қабрга олиб борилганда, Қабр бошига соқчи қўйилади.
33 Сон–саноқсиз одамлар кетларидан бориб, Уларга аза тутади. Ҳатто тупроқ ҳам уларнинг устига секин тушади.
34 Қандай қилиб мени пуч сўзларингиз билан юпата оласиз? Барча берган жавобларингиз ёлғондир!”
