Ийшая 6 bob
1 Патша Уззия өлген жылы мен бийик ҳәм салтанатлы тахт үстинде отырған Ийемизди көрдим. Оның кийиминиң етеклери Ибадатхананы толтырып турған еди.
2 Оның жоқарысында серафлар турған болып, ҳәр бириниң алты қанаты бар еди. Олар еки қанаты менен жүзин, еки қанаты менен аяқларын жаўып, ал қалған екеўи менен ушып турар еди.
3 Олар бир-бирине даўыслап былай деп айтар еди: «Әлемниң Жаратқан Ийеси, Мухаддес, мухаддес, мухаддес! Пүткил әлем Оның салтанатына толған».
4 Олардың даўысынан қапының жақлаўлары қозғалып, Ибадатхана түтинге толды.
5 Сонда мен: «Сорым қурысын! Қурып қалдым! Өйткени мен аўзы ҳарам адамман ҳәм аўзы ҳарам адамлар арасында жасап атырман. Деген менен, Патшаны – Әлемниң Жаратқан Ийесин көзлерим көрди», – дедим.
6 Буннан соң, серафлардың бири маған қарай ушты. Оның қолында түтетки түтетилетуғын орыннан әтөшкир менен алынған қоз бар еди.
7 Ол қозды аўзыма тийгизип: «Мине, бул қоз еринлериңе тийди. Енди қылмысларың алып тасланды, гүналарың кеширилди», – деди.
8 Соңынан Ийемиздиң: – Кимди жиберейин, Бизлер ушын ким барады? – деген даўысын еситтим. – Мине, мени жибер, мен бараман, – дедим мен.
9 Ол былай деди: – Барып, бул халыққа: «Еситиўге еситесиз, бирақ түсинбейсиз, Көриўге көресиз, бирақ мән бермейсиз», – деп айт.
10 Солай етип, бул халықтың жүрегин сезимсиз қатал қыл, Қулақларын аўырластыр, Көзлерин гүңгиртлестир. Олар көзлери менен көрмесин, Қулақлары менен еситпесин, Жүреклери менен сезбесин, Маған жүз бурып, шыпа таппасын.
11 Мен Оннан: – Ийем, бул қашанға дейин даўам етеди? – деп сорадым. Ол былай деп жуўап берди: – Қалалар қыйрап, қаңырап босап, Үйлер адамсыз қалғанша, Жерлер қаңырап, ўайран болғанша,
12 Мен, Жаратқан Ийе ҳәммесин узақларға қуўып жиберип, Елде таслап кетилген жерлер көбейгенше.
13 Егер де елде халықтың оннан бири қалса да, Оны қайтадан жоқ қыламан. Бирақ кесип тасланғанда түбири қалған, Теребинф ямаса емен ағашы сыяқлы, Мухаддес туқым да түбирден қайта шығады.
